ทำไมทีมเกาหลีถึงได้ไปโอลิมปิกอยู่ตลอด

เพราะโอลิมปิกเขาให้โควต้าทวีปเอเชียได้สิทธิ์เข้าแข่งอย่างมากที่สุด 3 ทีม และฝีมือของทีมเกาหลีใต้เขาอยู่เบอร์ 3 หรือบางครั้งก็เบอร์ 2 ของทวีปเอเชีย ถึงแม้ OG จะกำหนดให้มีการแข่งรอบคัดเลือกเพื่อชิงตั๋ววีซ่าได้ไปแข่งก็จริง แต่ผลที่ออกมาทุกครั้ง ก็เป็นไปตามอันดับแรงกิ้งของทวีปเอเชียคือ ทีมที่มีแรงกิ้งอันดับ 1 2 และ 3 ของเอเชียที่ได้ไปแข่ง OG ตามที่กล่าวเสมอ แม้ว่าใน OG ปี 2008 คาซัคได้ไป แต่เกาหลีใต้ตกรอบไม่ได้ไป OG เพราะบ้งเอง ประเทศไทยก็ยังไม่ได้ไปเลย เพราะไทยไปคัดแพ้คาซัค

กีฬาประเภททีมจะหวังเผื่อฟลุ้ก หวังพลิกล็อก หวังมีโชค หวังล้มยักษ์ โดยอาศัยฝีมือของนักกีฬาสูงอายุกลุ่มหนึ่ง หรือม้าแก่ แล้วส่งลงแข่งในรายการใหญ่ ๆ อย่างเช่น รายการแข่งม้าชิงถ้วยพระราชทานอะไรประเภทนี้ แล้วหวังจะได้ถ้วยแชมป์ มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ปกติยิ่งการแข่งขันในแมทช์สำคัญ ๆ จะต้องยิ่งพิถีพิถันในการคัดเลือกม้าแข่งมากกว่าปกติ ต้องเลือกม้าที่มีฝีเท้าดี อยู่ในวัยฉกรรจ์ สภาพร่างกายสมบูรณ์ สถิติเวลาวิ่งที่ทำได้ตอนฝึกซ้อมต้องอยู่ในเกณฑ์ที่มีสิทธิ์ลุ้นแชมป์กับเขาได้ ประเภท 5 เซตทำได้ 4 แต้ม หรือ เล่นไปหอบไป แบบนี้ตัดทิ้งไปได้เลย ไม่ต้องเอามาแข่งให้เปลืองงบประมาณ ไม่มีเจ้าของค่ายม้าคนไหนดันทุรังเอาม้าแก่ที่เคยแข่งแพ้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนมาลงแข่งใหม่อีกแล้วหวังจะได้ถ้วยแชมป์ เพราะมันเป็นเรื่องที่เพ้อฝัน คนเป็นถึงเจ้าของค่ายม้า เขาต้องรู้จักฝีเท้าม้าแต่ละตัวในค่ายของตัวเองดีพอ ไม่งั้นเขาคงอยู่ไม่ได้ เจ๊งไม่เป็นท่าแน่นอน

แต่สมาคมบ้านเรากลับยอมลงทุนทุ่มงบประมาณก้อนใหญ่ให้กับม้าแก่ที่หมดสภาพ + กับเทรนเนอร์ผู้ฝึกสอนม้าแข่งที่ฝีมือไม่ถึง (ด้วยการแข่งประมูลแย่งสิทธิ์การเป็นเจ้าภาพรายการคัด OG-2020) ซึ่งไม่ต่างอะไรกับการตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ ทุกอย่างมันหนีไม่พ้นความจริง สิ่งที่เป็นไปไม่ได้มันก็คือไม่ได้ ใช้ม้าแก่ตัวเดิม ๆ ที่เคยแพ้มาแล้วทุกครั้ง ใช้เทรนเนอร์คนเดิมที่ไม่มีวิสัยทัศน์ สุดท้ายผลแข่งก็ออกมาเหมือนเดิม คือ แห้วถ้วยแชมป์ ชนิดหมดสิทธิ์ลุ้นตั้งแต่การวิ่งยังไม่ถึงครึ่งทางของเส้นชัย เพราะม้าของเราถูกม้าตัวอื่นวิ่งแซงทิ้งห่างชนิดไม่เห็นฝุ่น แต่ที่น่าขำยิ่งกว่าคือ คนเป็นเลขาธิการกลับกล้าออกมาให้สัมภาษณ์ว่า "ทีมของเราไม่ได้เล่นผิดพลาดอะไรเลย นักกีฬาของเราทำได้ดีแล้ว บังเอิญทีมเขาทำได้ดีกว่า เราตีไปทางไหนเขาก็รับได้หมด แล้วพอเขาตีกลับใส่เราบังเอิญเป็นแต้มเท่านั้นเอง" ถ้าเป็นคนอื่นพูด เรายังมองว่าเป็นการพูดให้กำลังใจ แต่พอเป็นคนในสมาคมพูดเอง เลยต้องมองว่า เป็นคนในค่ายม้าด้วยกันเองยังไม่รู้จักฝีเท้าม้าแต่ละตัวในค่ายของตัวเองดีพอ ขนาดมีคนนอกมาสะกิดบอกให้รู้ตัวแล้วก็ยังไม่รู้ตัวอีก แล้วเราจะไปหวังอนาคตอันรุ่งโรจน์อะไรกับทีมวอลเล่ย์บอลทีมชาติไทยในยุคสมัยของนายกสมาคม + เฮดโค้ช + เลขาธิการ คนเดิม ๆ ชุดนี้อีก